Everlasting Friend

วันนี้เรื่องราวอันใหญ่โต  เรียกขึ้นหอประชุม

ผู้เป็นใหญ่ปฏิวัติระบบโรงเรียน โดยยืมมือของผู้น้อย เพื่อป้องกันกระแสต่อต้านตนเอง

ผู้เป็นใหญ่เค้าคิดเปลี่ยนทุกอย่างตั้งแต่ การใช้ชีวิต จนถึงการเรียน

คิดจะลอยแพเพื่อนฉัน ยี่สิบสองคน เพียงเพราะเกรดต่ำ

แล้วโรงเรียนไหนจะรับ เพราะนั่นมันม.6 เทอม2 แล้ว ไม่รู้ใช้อะไรคิด

การใช้ชีวิตที่จะควบคุมทุกอย่างตั้งแต่ตื่นนอน จนเข้านอน

ตื่นนอนต้องวิ่งนะ  หลังวิ่งต้องดูทีวีนะ เย็นต้องออกกำลัง ตามด้วยอ่านหนังสือ

เวลานั้นต้องทำนี่ เวลานี้ต้องทำโน่น คุณคิดว่าเราเป็นใคร หุ่นยนต์รึไง

สมองส่วนหน้าเราฝ่อพอดี เพราะไม่ได้คิดเอง

 บ้าไปแล้ว คุณพึ่งมายังไม่ถึงครึ่งปีด้วยซ้ำ มาเปลี่ยนให้ดีไม่ว่า

แต่ปรึกษาสิ ประชาธิปไตยมันอยู่ที่ไหน ชมรมผู้ปกครองไม่รับรู้ ไม่รายงานต่อคณะกรรมการสถานศึกษา

 อย่างนี้มันเผด้จการสิ ไม่รู้คุณกล้ามายืนพูดได้ยังไง

ว่าโรงเรียนที่แล้วคุณไปทำระบบไว้จนดี ถ้าดีจริง ทำไมเค้าฉลองเมื่อคุณออกมาล่ะ

คุณไม่อายฟ้าอายดิน น่าจะละอายลูกคุณบ้างที่คุณสอนเค้าให้ดี แต่ตัวเองแย่ซะเอง

เรื่องพวกนี้ยังไม่เท่าไหร่ มันไม่เท่าที่คุณมาล้มระบบคณะกรรมการนักเรียนจากม.6 มาเป็น ม.5

แล้วละทิ้งระบบผู้นำไป ฉันไม่ได้เสียดายที่ต้องสูญเสียอำนาจในคณะกรรมการนักเรียนไป

แต่ฉันเสียดายระบบผู้นำ  ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีมาก ที่อาโต้งได้สร้างไว้

เพราะเมื่อก่อนโรงเรียนมันไม่ดีไง เค้าถึงได้มีผู้นำนักเรียน

แล้วคุณยกเลิกเพื่อ..... ให้โรงเรียนมันกลับไปแย่เหมือนเดิมหรอ

แล้วน้องม.5ที่มาสานต่อในเทอม2 คุณลืมศักดิ์ศรีเค้าไปหรอ

ให้เค้าเป็นเพียงแค่รัฐบาลเฉพาะกิจหลังรัฐประหาร เค้าจะรู้สึกยังไง

พวกฉันน่ะไม่เดือดร้อนเรื่องนี้อยู่แล้ว เพราะฉันได้ผ่านศักดิ์ศรีอันสูงสุดจุดนั้นมาแล้ว

คุณทำได้ยังไง หากนี่ยังไม่พูดเรื่องที่คุณเอาเงินโรงเรียนไปใช้เพื่อตัวเองอีกมาก

ไม่ละอายบ้างหรอ อย่านึกว่าเราไม่รู้ ขาดแค่หลักฐานมันไม่มีเท่านั้นแหละ

รอดูหักหลัง ผอ. ออนทีวีแล้วกัน เจอกันแน่"คุณโรจน์"

!!!!ขอบอกว่า พวกฉันยอมตายให้ดินกลบหน้า ดีกว่าอยู่อย่างเสียศักดิ์ศรี

     เราจะเริ่มต้นที่วิธีนุ่มนวล ถ้ามันไม่ได้ผลเจอกันซักตั้งคุณโรจน์